Մինչեւ Նա կամ Ներիր

Ապրում էի առանց ապրել,

Շնչում էի առանց շնչել,

Քայլում էի, մնում տեղում.

Վազում էի ու հետ մնում:

Անցնում էին ժամեր, օրեր.

Գուցե ամիս ու տարիներ:

Բան չեմ հիշում այդ ամենից`

Թե՛ քո կյանքից, թե՛ իմինից:

Գալիս էին մարդիկ, գնում.

Կարծում էին հետք են թողնում:

Բայց չեմ հիշում եւ ոչ մեկին,

Մոռացել եմ ես ամենքին:

Լոկ մի դեմք կար, մի զույգ աչքեր,

Մի կոտրած սիրտ, խառը մտքեր.

Միայն դա էր, ինչ հիշում էի,

Իսկ դրանք էլ մշուշվում էին...

12.06.2018

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր` Մինչեւ Նա կամ Ներիր

Քո Աղջիկից

Նայում եմ քեզ, փորձում հպվել...

Մոտեցնում եմ ձեռքս այտիդ.

Բայց շոյում եմ առանց կպնել,

Առանց հպման զգում հոգիդ:

Հոգին քո պարզ ու սիրելի,

Որ թաքցնում ես ինձնից անգամ:

Չեմ մեղադրում. այն ինձ էլի

Հարազատ է ու բարեկամ:

Ինձ քեզանից պետք չէ ոչինչ.

Միայն մի գիրկ ու մի  համբույր:

Եւ կունենամ ես ամեն ինչ...

Երկրի վրա ու ամենուր:

Ուր էլ լինեմ, գեթ մեկ համբույր.

Օդ կունենամ ես շնչելու:

Իսկ քո գիրկը ջերմ ու ամուր՝

Օթեւանն է իմ հանգչելու...

07.06.2018

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր` Քո Աղջիկից

Եթե միայն իմանայիր

Եթե միայն իմանայիր, որքան Սեր կա ափերիս մեջ,

Դու կատեիր իմ ձեռքերը, որ թաքցնում եմ քեզ տեսնելիս:

Եթե միայն իմանայիր, որքան Սեր կա աչքերիս մեջ,

Դու կատեիր իմ աչքերը, որ փախչում են քո հայացքից...

Դու կատեիր, որ չեմ դնում իմ ափերը սրտիդ վրա

Ու չեմ բուժում ամեն ցավից ինչ-որ անհայտ կախարդանքով:

Ինձ կատեիր, որ չեմ բացում նոր աշխարհներն աչքերիս մեջ.

Իմ այս սառը լռությունից դու կատեիր ինձ ողջ հոգով:

Դու կատեիր այնքան երկար, այնքան սրտանց, այնքան անչափ,

Որ դժվար է այդքան շատին ատելություն անունը տալ: 

Այդքան շատին, ես լսել եմ, շփոթմունքով, պատահաբար,

Մարդիկ խառնում ու սկսում են Անմար Սիրո կոչումը տալ:

01.12.2016

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր` Եթե միայն իմանայիր

Ինձ չներեցիր քո ուշացումը

Սիրտս հոգնել է տխուր երգերից,

Ուզում եմ գրել լույս սիրո մասին.

Հոգնել եմ երգել սիրո վերքերից,

Եվ երազելուց լինել միասին:

Ինձ համար մեկ է, որ դու էլ չկաս,

Ու մեկ է նաեւ, որ չես էլ լինի,

Գնա քո ճամփով, դե՛ բարով մնաս,

Թող իմ օրհնանքը միշտ քեզ հետ լինի:

Տար քեզ հետ իմ սիրտն ու սերը անմար,

Ինձ պետք չէ այդ սիրտն, եթե չկաս դու.

Այն ստեղծված էր քե՛զ սիրելու համար,

Ստեղծված տրվելու միայն մեկ մարդու:

Պահիր որպես հուշ քո գաղտնարանում,

Պահիր սրբորեն, իմ խնդրանքն է քեզ,

Թող կյանքի դաժան կառափնարանում,

Քեզ միշտ հույս բերի ու լույս բերի քեզ:

Թող այն հիշեցնի լոկ սիրո պահեր,

Երջանիկ օրեր մի խենթ ամառից,

Երբ վերանում էր շահեր ու ահեր,

Մեր ունայն հոգու մռայլ աշխարհից:

Դե էլ ինչ ասեմ, ուշացած իմ սեր,

Գնա ու փնտրիր չուշացած սերեր,

Դու չներեցիր ուշացումը մեր,

Մինչդեռ սերը մեզ նոր կյանք կբերեր:

28.09.2015

Հեղինակ՝ Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր՝ Ինձ չներեցիր քո ուշացումը

Նա ես էի

Մութ էր: Նստել էի սենյակիս պատի տակ ու մտածում էի: Արդեն երրորդ գիշերն էր, որ մի վայրկյան անգամ չէի քնել: Ո՞վ եմ ես, որտե՞ղ էի, ու՞ր եմ հասել, ինչպե՞ս: Հարցերի շարան, որ չէին կարողանում գտնել իրենց պատասխանները: Միայն գիտակցում էի իմ անզորությունն ու մենակությունը: Ես էլի մենակ էի: Ինչպես միշտ: Թե' ուրախության պահին, թե տխրության, եւ թե հիասթափության: Բայց ինքնաքննադատ ոգին իմ մեջ չէր թողնում մեղադրեմ քեզ, նրան, կամ այլ մարդկանց: Ամեն եզրակացության վերջում գալիս էի նույն մտքին. որ ես եմ մեղավոր: Մեղավոր գլուխս առնում էի մեղավոր ձեռքերիս մեջ, հակվում դեպի մեղավոր ոտքերս ու կծկվում: Կարծես պաշտպանվելիս լինեի ինչ-որ մեկից: Ասես խիղճս եկել, հարվածում էր ու այդ հոգեկան ցավը տարածվում էր ամբողջ մարմնովս: Այլեւս ուժ չկար...

  Երրորդ գիշերը գիտակցությունս հանձնվեց տանջված մարմնիս պահանջին, որ գոնե մի քանի ժամվա քուն էր խնդրում: Եվ ես քնեցի... Օ՜, այդ երանությունը: Ընդամենը մի քանի ժամ ես մենակ քայլում էի: Քայլում էի ժամանակին հակառակ: Սլաքները ետ էին պտտվում, ու ես գնում էի իմ իսկ անցած ուղիներով: Ժամանակ առ ժամանակ կանգ էի առնում, հիանում այն գեղեցիկ պահերով, որոնցով մի հավերժություն եմ ապրել ու հասկանում, որ ինչ-որ այլ տարածության մեջ ու այլ ֆիզիկական օրենքների համաձայն անմահ եմ եղել: Ապա շարունակում էի իմ ուղին դեպի անցյալ: Այդ ուղեւորությունը, որի միակ նպատակը գտնելն էր: Գտնել ինձ. այն մարդուն, ով մնացել էր ինչ-որ մի տեղ՝ իմ իսկ անցյալում: Այն մարդուն, ում ուրախ եւ զվարթ ծիծաղի տակ իրական ուրախություն էր: Մարդ, ով վայելում էր իր կյանքի ամեն պահը ու գնահատում ամեն վայրկյանի գեղեցկությունը: Ա՜խ, ոնց էի կարոտում նրան ու իմ հոգնած կոպերն ամեն անգամ փակելիս գիտակցում նրա կորուստը:

  Քայլում էի անցյալիս ծանոթ ու հարազատ արահետներով, ու հարցերի պատասխաններն իրենք էին գալիս: Տեսնում էի ամեն բան կողքից: Այնքան սեր, այնքան հիասթափություններ, անքուն գիշերներ, կոծկված ցավեր, ստեր, լուռ հայացքներ, գաղտնիքներ, հպարտություն, հպարտություն եւ էլի հպարտություն: Հպարտությունը մոլախոտի պես լցված էր ամբողջ ճանապարհիս: Աստծու կողմից սահմանված յոթ մեղքերից առաջինը եւ ամենագլխավորը, որին թողել էի բույն դներ հոգումս եւ այնքան գլուխ բարձրացներ, որ կապեր շուրթերս ու չթողներ ասել. «Մի գնա...»: Թողել էի ստիպեր զղջալ հանուն սիրո արված զիջումների համար, ծաղրեր միամտությունս ու թելադրեր իր կամքը:

  Այսպես քայլում էի իմ անցած ուղով, քայլում էի մինչեւ լույս ու որոնում պատասխաններ, որոնք միշտ քթիս տակ էին եղել: Որոնում էի նրան, ում այդպես էլ չէի գտնում: Ոտքերս սառել էին: Մրսում էի: Շուտով հուսահատ եւ ուժասպառ ընկա ճանապարհի մի կետում ու լռություն տիրեց: Քիչ անց զգացի ինչ-որ մեկի ձեռքը ուսիս: Ուրախությամբ  շրջվեցի, բայց չտեսա նրան... Արթնացա...

  Ինձ արթնացնում էր մայրիկս ու բարկանում, որ սառը հատակին եմ քնել: Մրսում էի: Գլուխս բարձրացրեցի ու սենյակի աջ անկյունում տեսա նրան... Նրան ում այդպես էլ չգտա երազում: Նա վերադարձել էր: Ես ապշած նայում էի, իսկ նա ծիծաղում էր: Նա երջանիկ էր: Նրա ծիծաղը զրնգում էր սենյակում: Այդ անհոգ աղջնակը, որ միշտ բոլորին ուրախացրել էր իր թեթեւ ու եթերային էությամբ, փայլում էր երջանկության մեջ, իսկ աչքերում սեր էր ու միայն սեր: Նրա մեջ լույսն էր: 

  Ես լուռ ժպտում էի ու հրավիրում նրան իմ մեջ... Նա ես էի...

27.08.2015թ.

Հեղինակ՝ Էլյա Մանուկյան

Հատված իմ «Անհասցե նամակներ» պատմվածքից

  Տիեզերքում՝ Պլուտոն եւ Ուրան մոլորակների միջեւ, կա մի փոքրիկ, գաղտնի աշխարհ: Այդ աշխարհում ապրում էինք մենք՝ նա, ես եւ մեզ դեպի այնտեղ ուղեկցողը: Դա մի վայր էր, որտեղ ծաղկում էին այնպիսի ծաղիկներ, որոնք չեք տեսել, իսկ գույները, գույներն այլ էին: Միայն այնտեղ հնարավոր դարձավ հասկանալ, որ Երկրի վրա մռայլ է եւ անգույն: Մենք այնտեղ էինք: Օդի փոխարեն սեր էինք շնչում եւ սնվում միայն համբույրներով: Ամեն վայրկյանը հավերժություն էր տեւում, եւ կորցնում էինք ժամանակի զգացողությունը: Մենք ազատ էինք, ազատ ինչպես երբեւէ: Չկային մարդիկ իրենց ամպագոռգոռ օրենքներով, չկար տարածություն, եւ չկար ժամանակ: Սթափ միտքը զրոյանում էր, ու միայն մնում էր տրվել զգացմունքներին, վայելել մեր կարճատեւ երջանկությունը: Այո, կարճատեւ, քանի որ մենք երկար չմնացինք: Թողնելով նրան այնտեղ՝ վերադարձանք իրական կյանք եւ փակեցինք բոլոր ելքերն ու մուտքերը: Իսկ նա մնաց այնտեղ... Մենակ...

  Այդ անմահ զգացմունքը դատապարտեցինք հավիտենական միայնության, հավերժ տանջանքի: Հիմա նա գոռում է ու զարկվում այն փակ աշխարհի պատերին, գոռում է մեր անուններն ու մեզ ետ կանչում: Մի պահ գժվում է, ապա բուժվում: Նստում է պատերի տակ ու լալիս՝ ցավից ծնկի գալով ու գլուխն առնելով դողդոջուն ձեռքերի մեջ: Այդ խղճուկը հիմա զղջում է, բայց ուշ է: Ու թեեւ գիտակցում եմ նրա տանջանքի չափը, միեւնույն է, չեմ խղճում: Մի՞գուցե արժանի է: Կարծում եմ՝ մեզ նույնիսկ դուր է գալիս նրա տանջանքը: Չէ՞ որ նրա սխալն էր իրար կապել երկու սրտեր, որոնք պետք չէր կապվեին: Երկու սրտեր, որոնց ճակատագիրն է հրաժարվում կապել: Չէ՞ որ գիտակցում էր, որ մենք Երկիր մոլորակի անպաշտպան ու անազատ արարածներ ենք, ովքեր չէին կարող մնալ Պլուտոնի եւ Ուրանի միջակայքում տեղակայված մի աներեւույթ աշխարհում: Գիտակցում էր, որ մի օր թողելու ենք իրեն մենակ ու հեռանանք դեպի իրականություն: Մեր իրականություն, որտեղ կմնա գոյատեւել մի երկու այդքան էլ, որքան գոյատեւել ենք ու լքել աշխարհը դեպի անհայտություն:

  Իսկ նա.. Չէ՞ որ նա անմահ է... Չէ՞ որ գեղեցիկ է ու նման գեղեցկությամբ փակված է տիեզերքի մի անկյունում: Փակված է եւ այլեւս չի կարողանա երջանկացնի եւ ոչ մեկի... Այլեւս ոչ ոք չի ապրի այն երջանկությունը, որ մեզ հասավ, եւ ոչ ոք չի զգա այս անասելի ու կործանարար ցավը, որ հիմա պարուրել է մեր սրտերը: Եւ գուցե դրանով իսկ մենք փրկել ենք միլիոնների՞:

03.08.2015թ.

Հեղինակ՝ Էլյա Մանուկյան

Հատված իմ նոր «Անհասցե նամակներ» պատմվածքից

  Մի տուն կա, որտեղ ես գնում եմ երբեմն եւ առանձնանում բոլորից, կտրվում աշխարհից, թաքնվում մարդկանցից եւ վայելում մենակությունս: 

  Այդ տան բնակիչներն են ջարդուփշուր եղած հույզերը եւ շատ քաղցր, բայց ցավոտ հիշողությունները: Այնտեղ միշտ խառնաշփոթ է: Երբեմն-երբեմն կեղտոտ ու կոտրատված ապակիներից մի քանի շողեր են ներս սահում՝ մեղմելով սենյակի մթությունը: Անթարթ կարելի է նայել այդժամ սենյակում պարող ստվերներին, որոնք կարծես ծաղրում են ու հիշեցնում ինչ-որ մեկի ուրվագծերը: Սենյակի դասավորությունից եւ ամեն տեսակի հարմարություններից անմիջապես կարելի է հասկանալ, որ նախկինում այնտեղ ապրել է ինչ-որ մեկը: Մրոտ պատերը նախկինում սիրով են շնչել իսկ անկյունի թոշնած ծաղիկները ծաղկել են տարին տասներկու ամիս ու իրենց բույրով գցել էյֆորիայի մեջ, որից կարծես անհնար է դուրս գալ:

  Ես շատ եմ սիրում այդ տուն այցելել: Ծալապատիկ նստում եմ պատերից մեկի տակ, նայում շուրջս, իսկ աչքերիցս ափսոսանքի արցունքներ են գնում: Դա իմ առանձնարանն է, որի տեղը ոչ ոք չգիտի, որը թաքցրել եմ բոլորից: Եվ անգամ հիմա, երբ դուք գիտեք դրա մասին, միեւնույն է չեք գտնի.. 

  Այն իմ սրտում է...

02.09.2014թ.

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Մի քիչ իմ մասին

Ես շատ եմ ուզում մնաք իմ կյանքում,
Բայց միեւնույն է, ձեզ չեմ աղերսում.
Իսկ, երբ ինքս եմ դռները փակում,
Լուռ հեռանալով՝ ոչինչ չեմ ասում...

Զղջումից հետո ափսոս չեմ երգում
Եվ զղջացողին ամոթ չեմ ասում,
Իսկ իմ զղջումին ամոթ ասողին,
Կրկին կներես երբեք չեմ ասում:

Բայց ի սեր Աստծո, ես չեմ բողոքում
Երբ ամռան շոգին հոգիս է մրսում:
Ես չեմ բողոքում անգամ նրանից, 
Որ իմ բողոքը ոչ ոք չի լսում:

Այլ հասկանում եմ, այս մոլորակում
Հնարավորից շատ բան եմ ուզում,
Իսկ ամենից շատ իմ ամբողջ կյանքում,
Այլեւս ոչինչ չուզել եմ ուզում:

15.07.2014

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր` Մի քիչ իմ մասին

Գրական աբստրակցիա

Երկու էություն, երկու տառապանք,

Երկու զգացմունք եւ երկու պատրանք:

Բազմակի ապրում, հազար երազանք,
Սակայն մեկ ուղի եւ միայն մեկ կյանք:

Դու չես հասկանում` ինչն է այդքան բարդ.
Մտքերդ խառն են, հայացքդ` անթարթ:
Ընտրության առաջ կանգնո՞ղն է դժբախտ,
Թե՞ նա ով չունի ընտրելու մեծ բախտ:

Առանց պատասխան այնքան շատ հարցեր,

Առանց արդյունքի անիմաստ փորձեր,

Ջերմություն ու սեր, ապրումներ ներքին,

Սառը, անտարբեր պահվածք արտաքին:

Ուզում ես` մարդիկ սիրեն քո հոգին,
Տեսնեն անսահման սիրելուդ ոգին:
Բայց եթե դու չես հասկանում կարգին,
Ինչպե՞ս հասկանան աշխարհդ ներքին:

Մի կետում խաչված սեր ու մոռացում,

Ներում ու զղջում, պատնեշ ու անցում:

Անսահման կարոտ, որ սիրտ է խոցում,

Եվ մարդ, որ նորից ապրել է փորձում:

12-14.03.2014

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր` Գրական աբստրակցիա

Հատված իմ նոր «Անհասցե նամակներ» պատմվածքից

  Բարեւ, այսօր էլ օրս սկսվեց քո մասին մտքերով: Թերեւս նախորդն էլ ավարտվել էր քեզանով. քեզանից մնացած հուշերի, մշուշոտված պատկերների խղճուկ պաշարով: Դրսում ապրիլյան անձրեւոտ եղանակ է... Հոգու վերքերը կտցահարող անձրեւի կաթիլները հարվածում են ուղիղ նյարդերիս ամենանուրբ լարերին ու ստիպում սրտիս ավելի արագ աշխատել:

  Գրում եմ… Եվ էլի այն հույսով, որ կունենամ մի՛ քիչ համարձակություն ուղղարկելու նամակս: Բայց դե գիտեմ, խորը համոզում ունեմ, որ սա էլ կավելանա նախորդ հարյուրավորների խրձին, կստորագրվի, կավելացվի ամսաթիվը ու կփակվի դարակիս մթության մեջ: Ճիշտ այնպես ինչպես իմ սերն եմ թաքցրել ինչ-որ մութ անկյունում` ստորագրված եւ ամսաթիվը վրան գրված… Պարզապես այս նամակը առանձնանում է հենց նրանով, որ կկրի հենց այդ նույն ամսաթիվը…

  Այո, տարի է անցել… Որքան բան է փոխվել եւ միեւնույն ժամանակ կարծես ոչինչ չի փոխվել… Ես չեմ էլ կարող ասել, որ հնարավոր չէ ապրել առանց քեզ, քանզի ահա ես, ապրում եմ… Բայց ուզում եմ իմանալ. արդյո՞ք սա է կոչվում ապրել: Ապրել մեծ ցավը սրտի մեջ դաշույնի պես խրված, արնաքամ անող մի ցավ, որ արդեն հարազատ է դարձել: Դարձել է իմ մի մասնիկը: Մասնիկ, որ  ամեն օր քայքայում է սիրտս ներսից, ու այդ ցավը սկսել է նույնիսկ հաճելի դառնալ: Գլխումս անընդհատ նույն միտքն է պտտվում` մոռանալ, մոռանալ, գրողը տանի, մոռանա՛լ: Սակայն այդ մտքերը հասու չեն սրտիս, որ ինչ-որ տարօրինակ կախվածություն ունի քո սիրո ցավից…

  Աչքերիս առաջ մի տեսակ մշուշ է սկսում առաջանալ… Մի քանի վայրկյանից այս նամակս էլ կկնքեմ աշխարհի ամենաիսկական կնիքով` արցունքով, որի մեջ պատկերներ են: Հիշողությանս մեջ հավերժ դրոշմված ու աչքերիս մեջ փայլող պատկերներ անցյալից:

Հեռանում եմ...

Ես հեռանում եմ...
Ներիր, որ այսպես` հանկարծ ու անզգույշ,
Մի քար լռությամբ, անարցունք, անդարձ:
Ուզում եմ սերն այս պահենք որպես հուշ,
Ու էլ չլինի ո՛չ արցունք, ո՛չ լաց...
Բայց հեռանում եմ...

Ես հեռանում եմ...
Թեև հիշում եմ ձեռքդ ձախ այտիս,
Մատներիդ թեթեւ հպումն սրտադող,
Համբույրիդ համը լուռ շրթունքներիս
Ու խոր հայացքդ հոգիս դուրս հանող...
Բայց հեռանում եմ...

Ես հեռանում եմ...
Հիշում եմ թեև շատ ու շատ բաներ,
Որոնք չեն եղել ու չեն էլ լինի...
Լոկ խուլ պատկերներ, չհնչած բառեր,
Հազար այսպիսի թղթեր... Ու գինի...
Տես, հեռանում եմ...

Ես հեռանում եմ...
Թեև ուզում եմ չթողնես գնամ...
Բայց հեռանում եմ...
Լուռ հեռանում եմ...

10.09.2013

Հեղինակ՝  Էլյա Մանուկյան

Վերնագիր՝  Հեռանում եմ...

Հատված իմ նոր «Անհասցե նամակներ» պատմվածքից

  Ուզում էի գրկեիր ինձ… Եվ այնքան ամուր, որ իմ շնչառության փոխարեն քո սրտի զարկերը լսեի: Զգայի քո գլխապտույտ բույրը: Կանգ առներ ժամանակը: Մի հավերժություն անցներ այդ մի քանի վայրկյանում, եւ մոռացվեր ամեն ցավ ու տառապանք, լաց ու մորմոք: Այդ գրկախառնության մեջ ժպտայի ու աչքերս շատ պինդ սեղմեի, որպեսզի չարտասվեի… Բայց դե գիտեմ, որ միեւնույն է, ճմրթված կոպերիցս դուրս կսահեին երկու ջինջ ու աշխարհի ամենաերջանիկ արցունքի կաթիլները…

  Ապա լռությունը խախտվեց քո տաք ու սրտադող ձայնից: Չեմ հիշում ինչ ասեցիր: Երեւի չեմ էլ լսել, քանի որ այդ պահին հերթական անգամ երդվում էի այլեւս չերազել……

Հայելու առաջ

Ես միայնակ եմ անցնում իմ ուղին,
Չկան ընկերներ, ոչ էլ բարեկամ.
Բարիս կամեցող ընկերներ ունեմ,
Սակայն իմ կողքից հեռու են այնքա՜ն:

Ես նայում եմ ինձ` տեսնում մի պատկեր,
Որը ամեն օր տեսնում են մարդիկ.
Կարծես հասարակ ու կլոր աչքեր,
Իսկ խորքում անհայտ թախիծ ու գաղտնիք:

Հայացք զարմացած, ուրախ կամ տխուր,
Թեթեւ խորշոմներ դիմախաղային,
Ժպիտ ձեւական, ծիծաղ լիաթոք,
Առօրյա ուրախ շփում մարդկային…

Կանգնում եմ այսպես հայելու առաջ,
Նայում եմ երկար. ինձ նայող մարդուն:
Ի՞նչ մեղք եմ գործել ես նրա առաջ,
Ինչի՞ց են դժգոհ աչքերը անքուն…

Ի՜նչ ներքին պայքար, անձի երկվություն,
Ցավեցնող հուշեր անցյալ օրերից,
Ապագա տանող ի՜նչ երազանքներ
Նո՛ր ուշքի եկած` կյանքի օրորից:

Մի շատ ալեկոծ ու լուռ բանավեճ,
Հայելու առաջ, իմ ու իմ միջեւ.
Օդում լող տվող երազներ անվերջ...
Ու արցունք-մշուշ աչքերիս առջեւ…

11.02.2013 

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան 

Վերնագիր` Հայելու առաջ 

Ինձ հետ դու դու ես

Իսկ դու ճախրում ես քո տարերքի մեջ

Ու կրկնում ես խոսքերն անընդմեջ,

Որ ինքնուրույն ես, ուժեղ ես, կարող,

Սակայն ինձ խաբել երբեք չես կարող:

Չէ՞ որ  այդ ուժդ միայն ու միայն

Զրահ է` փրկող այս կյանքից ունայն.

Որ ոչ ոք երբեք չիմանա կյանքում

Քո սրտում որքան սեր է բնակվում:

Մարդիկ չպիտի իմանան երբեք,

Որ արտասվել ես օրինակ երեկ…

Սերը դարձնում է մարդկանց խոցելի,

Այո՛, շատ հաճախ տանջանքով է լի:

Բայց դու որքան էլ բախտիցդ փախչես,

Որքան հույզերդ բոլորից թաքցնես,

Ինձ հետ դու դու ես` բարի ու քնքուշ…

Քանզի լսում եմ հոգուդ լարերի մեղեդին անուշ….

                10.01.2013

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Աբստրակցիա կամ Ոչինչ չի փոխվել

Որքան ժամանակ չեմ գրում երգեր,

Սակայն դրանից չեն բուժվում վերքեր.

Որքան ժամանակ չեմ գրում տաղեր,

Բայց ամենուրեք դեր է ու խաղեր:

Աշխարհն է փոխվել աչքերիս համար.

Պայծառ երազներ` անթիվ, անհամար…

Այլեւս չկան, չկան գնացին.

Միայն դրանցից հուշեր մնացին:

Էլի ապրում եմ, ընդունում ներկան,

Բայց կարոտում եմ հին օրերն այնքան,

Որ ամեն հաջորդ հիշողության հետ

Գիտակցում անցածն ու կորածն անհետ:

Եվ մեկը կասի. Բնական է դա.

Ապրիր ներկայում, ձգտիր ապագա:

Բայց ոնց կարող է բնական լինել

Այն, որ շատ մարդկանց ինքս եմ հորինել:

Այն, որ ընկերս ուրախ է անգամ,

Քանզի այլեւս իր կյանքում չկամ.

Ընկերություն, որ դառնում է սուտ ծես…

Այսքան կեղծիքից հոգնել եմ կարծես:

Ո՞վ է համարում սրանք բնական,

Մի՞թե լոկ ես եմ նկատում այսքանն.

Թե սա անցյալ է, ո՞վ կասի սակայն,

Ինչո՞վ է արդյոք տարբերվում ներկան:

Կորած ընկերներ, սուտ սեր ու հույսեր,

Աչքի բիբերը լայնացնող լույսեր,

Մի թուղթ, մի գրիչ, ալեկոծ հույզեր,

Անվերջ զարմացած թոթափվող ուսեր:

11-12.12.2012

Հեղինակ`Էլյա Մանուկյան

Ներիր...

Երբ ես քեզ տեսա այդպես հուսահատ,

Մի պահ հիշեցի անցյալս գունատ.

Ու երբ նայեցիր աչքերով թախծոտ,

Վերքս փորեցին հուշերը մաղձոտ:

Ինչու՞ սիրեցիր ինձ այդպես ուժեղ

Ու խորտակեցիր կյանքը քո գունեղ.

Իսկ ինձ մոտ ինչու՞ սիրել չստացվեց,

Այդ հարցն ինձ համար վերջերս պարզվեց:

Այո, պարզապես Նրան եմ սպասել,

Անգիտակցաբար նրան երազել,

Բայց այդուհանդերձ երբեք չեմ ուզել

Քո երազների թելերը խզել:

Ներիր, որ այդքան ցավ եմ պատճառել,

Որ հույսիդ վերջին օջախն եմ վառել.

Ես արժանի չեմ տանջանքիդ ցավոտ,

Կբացվի հաստատ մի նոր առավոտ...

Ու, երբ ուշքի գաս ու նայես կյանքին,

Այնտեղ կտեսնես երազդ անգին.

Այդժամ հուսով եմ կգաս ու կասես.

_Լավ ընկերներ ենք հիմա պարզապես:

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան

Կա՞... Թե՞ չկա...

  Չեմ հավատում, որ կա աշխարհում այն ինչ չկա, եւ որ չկա աշխարհում այն ինչ կա...

  Կարծես մեղավորներ եմ փնտրում, իսկ միակ մեղավորը ժամանակն է, որի համար ամեն ինչ ոչինչ է, որի համար չկան ոչ մի կարեւոր ու անկարեւոր բաներ, կա միայն ու միայն առաջ շարժվելու սկզբունք` իր ճանապարհին փոխելով ամեն ինչ... 

  Ժամանակը, որ ժամանակ առ ժամանակ մարդկանց է բերում մեր կյանք, ապա տանում խաբեբա խաչագողի պես: 

  Այդ տարօրինակ ժամանակը, որ երբեմն հաշված ամիսներում ավելի հասուն է դարձնում քան տարիներ շարունակ չէր արել: Որ տարօրինակ կերպով խոցոտում է, բայց չի սպանում, ապա հույս է տալիս, որ կբուժի... Չէ՞ որ ժամանակը բուժում է վերքերը... Ապա հրավիրում է իր ընկերներից մեկին` Կամքին, որ ուժ բերի...
  Իսկ դու զարմանում ես, թե որտեղից ստացար այդ անբացատրելի ուժը ոտքի կանգնելու, առաջ շարժվելու, զսպելու արցունքներդ, պայքարելու ու հիանալու ինքդ քեզանով... 

  Իսկ զարմանալու ոչինչ  չկա... Չէ՞ որ բոլորս մի միասնականության կտոր ենք, որ կոչվում է "Բնություն"... Պարզապես այնքան ենք հեռացել, որ մոռացել ենք... 

  Եվ ժամանակն է որ ժամանակ առ ժամանակ հիշեցնում է մեզ մեր իսկ մասին:

Մեկ կիլոմետրը մետրի մեջ...

Կա մի զուլալ երջանկություն,

Որ օգնում է վեր բարձրանալ,

Իր հետ բերում հաջողություն

Ու ստիպում է սիրտդ բանալ:

Ընկերություն է դա կոչվում,

Բայց հասու չէ ամեն մեկին,

Այն ես համարում եմ կոչում,

Որը պետք չէ տալ ամենքին:

Նվիրում ես սիրտդ նրան, 

Պատրաստ օգնել ամեն հարցում,

Համարում ես հույսի օրրան,

Իսկ նա կեղծիքն է իր թաքցնում:

Բայց գալիս է օրն այն ցավոտ,

Երբ հասկանում ես ամեն ինչ,

Արթնանալով մի առավոտ

Մտածում ես "չունեմ ոչինչ...":

Գիտակցում ես ինչ ես կորցնում`

Սրտիդ մասնիկը պոկելով.

Բայց մասնիկն այդ կիսապոկված`

Ցավ էր բերում օրորվելով:

Լավ է լինել առանց ընկեր,

Քան ունենալ այն տեսակի,

Որ բերում են տհաճ մտքեր,

Ու էլ չես զգում քեզ եզակի:

30.03.2012

Հեղինակ`  
Էլյա Մանուկյան

ԽՈՀԵՐ ՇԱՐՔԻՑ

Անկեղծության ժամ

      Եվ այսպես... 

    Մի կարճ ժամանակահատված, որ փոխեց ամբողջ կյանքս... Առաջին հայացքից անհեթեթ իրադարձությունների շղթա, իսկ իրականում նոր կյանքի, նոր սիրո սկիզբ... Մեծ սիրո սկիզբ...

   Դու ես իմ սրտի միակը: Քեզ եմ սիրում, քեզնով շնչում: Դու ես սրտիս հավերժական բնակիչը: Ներիր, որ չեմ կարողանում բարձրաձայն ասել այս ամենը, պարզապես չեմ կարողանում: Թվում է սառն եմ, անտարբեր, բայց իրականում եռում է արյունս, սիրտս բաբախում, երբ նայում ես աչքերիս ու լռում, եւ այդ լռության մեջ գտնում եմ այն մեծ Սերդ, որ տարածում ես մեր մեջ...

  Հասկանում եմ, որ ամբողջ կյանքս ապրել եմ քեզ հանդիպելու սպասումով, անգիտակցաբար հենց քո մասին երազել... Դու հրաշք ես, լուսավոր կետ որ հանդիպեց իմ մռայլ կյանքում ու հույսով լցրեց սիրտս: Հույսով որ հենց այդ կետն է ելքը...

Իսկ եթե չլիներ այս թուղթն ու գրիչը, կխելագարվեի... Այնքան դժվար է արտասանել` աչքերիդ նայելով. «Ես քեզ սիրում եմ»: 

    Դա ինչի՞ նշան է: Գուցե այն բանի, որ մեր Սերը երկրային չէ, այլ երկնային է: Առեղծվածային ինչպես տիեզերքը, պայծառ ինչպես աստղերը, լուսավոր ինչպես արեւը, մելամաղձոտ ինչպես լուսինը, հորդառատ ինչպես անձրեւը, ճերմակ ու մաքուր ինչպես ձյունը, հոտավետ ինչպես ծաղիկներն են, վառ ինչպես աշխարհի բոլոր լույսերը միասին, նորաստեղծ ինչպես հրաշք նորածինն է լինում.............

    Եվ վերջապես սիրահարված ինչպես մենք ենք... Մենք ենք գլխավոր հերոսները եւ կերտում ենք մեր սեփական պատմությունը, որը նման չէ ոչ մեկին: Պատմություն, որ կապում է մեր սրտերը անտես թելերով, որ ուր էլ գնանք, ձգվենք իրար ուղղությամբ, որ չբաժանվենք երբեք....

ԵԼՔ ԴԵՊԻ ՊԱՅՔԱՐ

Ինչու՞  երբ  ուզում  եմ  ես  վերջապես  ապրել,

Կյանքը  խորտակում  է  երազներս  բոլոր,
Իսկ  երբ  տխուր, տրտում  ես  ուզում  եմ  մեռնել,
Կյանքը  ափ  է  նետում, որ  տառապեմ  մոլոր:

Որ  տանջվելուց  հետո  կանգնեմ, նայեմ  առաջ
Ու  չտեսնեմ  ոչինչ  բացի  մեծ  պայքարից.
Պայքար  որի  վերջում  միշտ  հիմարն  է  առաջ,
Մեկ  էլ  ով  չի  սիրում  ու  որ  սիրտն  է  քարից:

Այդպես  խորտակված  եմ  փոթորիկից  կյանքիս
Եվ  առջեւում  միայն  մեծ  պայքար  եմ  տեսնում.
Եվ  ես  հավատում  եմ, հավատում  է  հոգիս,
Ապագայում  մի  մեծ  հաղթանակ  է  սպասվում:

Եվ  ես  համոզված  եմ  որ  կարող  եմ  հաղթել`
Չլինելով  հիմար, չլինելով  եւ  քար,
Որ  կարող  եմ  կյանքիս դժվար  ուղին  հարթել`
Ոչ  թե  այնպես  օդից, այլ  մղելով  պայքար:

09.07.2007

Հեղինակ` Էլյա Մանուկյան